| Pierwsza wzmianka o Bożym Narodzeniu
pochodzi z 354 roku, a zamieszcza ją rzymski kalendarz.
Różne były w przeszłości terminy obchodów świąt
Bożego Narodzenia. Świętowano w styczniu, marcu,
kwietniu, a nawet w maju. Ostatecznie wybrano datę 25
grudnia - dzień przesilenia zimowego. Chrześcijanie ze
słońcem utożsamiali Chrystusa, nazywając go "Słońcem
Sprawiedliwości". Tajemnica Bożego Narodzenia
polega na tym, że druga Osoba Boska stała się człowiekiem,
aby w ciele ludzkim dokonać zbawienia rodzaju ludzkiego
za grzechy. Jako Bóg jest wieczny, nieskończony,
wszechobecny i wszechmocny, jako człowiek jest
ograniczony czasem, przestrzenią i mocą. |
|
![]() |
![]() |
|
Zwyczaj ubierania choinek
narodził się wśród ludów germańskich przeszło 300
lat temu. W dniach przesilania zimy i nocy zawieszano u
sufitu gałązki jemioły, jodły, świerka, sosny jako
symbol zwycięstwa życia nad śmiercią, dnia nad nocą,
światła nad ciemnością. Kościół chętnie przejął
ten zwyczaj jako zapowiedź, znak i typ Jezusa Chrystusa.
Na drzewku zawieszamy światła, bo tak często Jezus o
sobie mówił, że jest światłością świata. |
![]() |
![]() |
| W Polsce wieczerza wigilijna rozpoczyna
się po zapadnięciu zmroku, gdy na niebie pojawia się
pierwsza gwiazda. Wtedy cała rodzina gromadzi się w jednym pokoju, przy stole nakrytym białym obrusem. Pod nim rozłożone jest siano. Kiedy już wszyscy domownicy staną wokół stołu, najstarsza osoba w rodzinie rozpoczyna modlitwę, odczytuje fragment Pisma św. o narodzinach Jezusa, następnie bierze z talerzyka biały opłatek, podchodzi do każdego, łamie się nim i składa życzenia. W tym dniu wspomina się wszystkich, którzy nie mogą być z nami. To z myślą o zmarłych i o każdym, kto nie ma gdzie spędzić tego wieczoru, leży na stole dodatkowe, puste nakrycie. W czasie Wigilii najważniejszy jest opłatek i zawsze pierwszy. Dopiero gdy podzielimy się opłatkiem, możemy skosztować czerwonego barszczu z uszkami, czarnego maku, brązowych orzechów i srebrnych ryb. Przedtem nie wypada śpiewać nawet kolęd. |
|
![]() |
![]() |